مکالمات ذهنی

رهبر من آن جوانی است که نامش را نمی دانم. سنش را نمی دانم و عکسش را ندیده ام. در صف اول تظاهرات آگاهانه سینه اش را جلوی گلوله سپر کرد و در خون خود غلتید. پیکرش را به جای این که به احترام شهادتش بر سر و دست حمل کنند، با یک پا و یک دست آویزان روی زمین کشیدند و عقب آوردند. دنیا دلیریش را و جان کندنش را ندید، و در گمنامی جاودانه شد.

آقای خامنه‌ای! این مردم بالغانه خواستند با تو مصالحه کنند. موسوی کاندید ایده‌آل خیلی از این مردم نبود. مردم خواستند حد وسط بین خواسته‌های خودشان و نظام شما را بپذیرند. این چه جوابی بود به این مصالحه بالغانه مردم؟ می‌توانست فرصتی باشد برای آشتی مردم و نظام شما. چرا فرصت‌سوزی کردی؟

امشب شب مهمی است. ایران امشب با ایران دیشب به اندازه یک سلسله فاصله دارد. خودشان نخواستند. خودشان پشت کردند.

تا چند روز پیش احمدی‌نژاد را فقط موجود حقیری محتاج توجه می‌دیدیم. اما از روز شروع مناظره‌ها رسما از احمدی‌نژاد ترسیده‌ام. مقایسه کردن احمدی‌نژاد با هیتلر از طرف اسراییل به نظر من هم فرصت‌طلبانه و ماهی گرفتن از آب گل آلود می‌آمد. اما این طور وقیحانه و قانع‌کننده دروغ گفتن و کنار زدن هر رقیبی با پرونده‌سازی‌های راست و دروغ، در ترکیب با جاه‌طلبی‌های جهانی و «آخرالزمانی» احمدی‌نژاد نگرانی من را وارد مرحله تازه‌ای کرده.

برای کسانی که نمی‌توانند عکس را ببینند:

من جان خود را در بیان حقیقت و اعتقادم به مخاطره افکندم و دیگران از دادن یک رأی کبود حتی به صورت مخفی اباء نمودند.

در طول عمر جمهوری اسلامی قهر سیاسی زیاد کردیم. آخرین باری که قهر سیاسی‌مان اوضاع را بهتر کرد کی بود؟ راستی یادت هست اولین قهر سیاسی را؟ یادت هست نتیجه استعفای دولت موقت ملی چه شد؟ همان قهر سیاسی شد سنگ بنای آن چه که امروز از آن می‌نالیم. به حرف جمهوری اسلامی نیست که رأی ما نشانه اقتدار نظام است. به عمل است که در عمل هر بار قهر سیاسی کردیم نظام سلطه مستحکم تر شد.

به قول اهالی بلاد کفر: یک بار فریبم دادی شرم بر تو، بار دوم که فریبم دادی شرم بر من! نشستیم و به بلاهت مردم آمریکا که دو بار بوش را رییس جمهورشان کردند خندیدیم و خوش بودیم. جوالدوز را به دیگران زدیم، سوزنی هم به خود بزنیم و ببینیم که چند مرده حلاجیم. لیاقت‌مان یک دوره دیگر احمدی نژاد است؟